دوستان کردستانی من؛عنایت داشته باشید که برنامه ریز و عامل اصلی اولین همایش دکترای حرفه ای در 10 اسفند سال 86 من و دکتر کریمی بودیم.منظورم از مطرح کردن این مورد خاص این نیست که من خودم را پدر و یا طراح دکترای حرفه ای معرفی نمایم.چون همان همایش نیز با همفکری دوستان انجام شد.و همین وبلاگ اولین وبلاگ علمی و اطلاع رسانی در رابطه با دکترای حرفه ای فیزیوتراپی است که در دی ماه سال 86 راه اندازی شد.می توانید به آرشیو مطالب وبلاگ رفته و صحت این ادعا را تایید نمایید.

و از طرفی بنده عضو کمیته اجرایی دکترای حرفه ای هستم و به خوبی واقفم که معاندین ما کمر همت به ذلیل نمودن فیزیوتراپی بسته اند.و من میدانم که چه تحرکات مذبو حانه ای انجام میدهند.شما بهتر است مطالب چند پاراگراف پایین این وبلاگ را مجدداً مرور نمایی و به عمق فاجعه و جنایات این افراد پی ببرید.

ببینید فاصله ما با فیزیوتراپی دنیا را.فیزیوتراپی در مقاطع فلوشیپ آموزش داده می شود و ما فعلاً در شکیات تمرین درمانی کمر گیر کرده ایم.با این روال اندکی نمی گذرد که هات پک گذار فیزیاتریستها باشیم.

دوستان؛باز هم تاکید می کنم راهی جز مقابله رودررو نداریم.مبارزه رمز پیروزی است.

راستی راجع به برخوردهای احساسی صحبت کرده بودید.پس شما حتماً شهدایی را که هر روز درکردستان شهید می شوند نتیجه برخوردهای احساسی می دانید.یعنی در واقع نیروهای سپاهی و ارتشی فقط به علت احساسی شدن جان خود را از دست می دهند.

دوستان کردستانی؛مگر دفاع از حریم شغلی خود،برانگیخته شدن احساسات است؟وقتی در روز روشن حق صنفی و حرفه ای شما را نادیده می گیرند؛در واقع حمله و تجاوز به حقوق حقه شماست.پس شما چطور میخواهید در مقابل افرادی که منطق و برهان را نمی پذیرند و در مقابل خواسته بر حق و منطقی شما عناد علنی می کنند؛رفتار کنید؟چرا این منطق را به کسانی که در مرزها هر روز خون جوانان این مرز و بوم را می ریزند انتقال نمی دهید.

دوستان بدانید قویترین منطق در حال حاضر حضور فیزیکی و تجمع می باشد.چون 2 سال است که با کلمات منطقی فریاد می زنیم ولی همه گوشها کر شده است و صدای ما را نمی شنوند.