استان گیلان بعنوان یکی از قطبهای فرهنگی پیشرو در ایران  محسوب شده و گیلانیها همواره در مسائل مختلف فرهنگی و علمی  در یک سده اخیر  پیشتاز بوده اند. از جمله در زمینه توانبخشی که بزرگمردی چون دکتر محمد رضا حکیم زاده لاهیجانی (بانی جریان آسایشگاه سازی برای سالمندان و معلولین ایران) را تقدیم جامعه پزشکی و توانبخشی ایران نموده اند.

اما متاسفانه به دلیل کمبودها و محرومیتهایی که در پوشش طبیعت زیبای این استان غالبا مخفی مانده،گیلان کمتر به حق واقعی و متناسب با پتانسیل انسانی خویش دست یافته و نخبگان علمی و فرهنگی این استان غالبا در بیرون استان بیشتر موفق به نشان دادن تواناییهای فوق العاده خود شده اند.

از جمله کمبودهایی که در گیلان احساس می شود(لااقل نگارنده با توجه به رشته تحصیلی خود آن را حس می کند) عدم وجود یک مرکز علمی و اداری برای وحدت بخشیدن به برنامه های فیزیوتراپی و توانبخشی در این استان است.به دیگر سخن عدم وجود یک دانشکده توانبخشی.

در شرایطی که به دلیل همجواری گیلان با استانهای زنجان و قزوین و اردبیل ( و عدم وجود چنین دانشکده ای در این استانها) و همچنین نزدیکتر بودن شهرهای غرب مازندران به مرکز گیلان ، سبب می شود که راه اندازی چنین دانشکده ای در این استان توجیه علمی و اقتصادی مناسبی داشته باشد .

به امید خدا چند وقت دیگر با شروع به کار طرح dpt (دکترای حرفه ای فیزیوتراپی)، در صورتیکه طرح به صورت منطقه ای اجرا شود، آنگاه شاید یکی از فاکتورهای موثر در اجرای طرح در یک منطقه، وجود دانشکده توانبخشی باشد و در آنصورت خدای ناکرده فیزیوتراپیستهای گیلانی از چنین مرکزی محروم مانده و ناچار به رفتن به سایر مناطق ،جهت آموزش، باشند که این مساله در ارائه خدمات به بیماران استان و در بعد شخصی هم برای خود فیزیوتراپیستها مشکلاتی را ایجاد خواهد نمود.

خوب است  انجمن فیزیوتراپی گیلان و  دانشگاه علوم پزشکی گیلان  در این مورد توجه ویژه ای  به خرج داده و مقدمات کار را فراهم آورند. بابل چند وقتی است که این کار را کرده و  گویا همدان هم به تازگی مجوز تاسیس دانشکده توانبخشی را کسب کرده است.چرا گیلان به چنین حقی دست نیابد؟!

http://gilandpt.blogfa.com/