دکترای حرفه ای فیزیوتراپی ، نگاهی تازه در توسعه علوم پزشکی

از آنجایی که انسان طی قرن ها از روش های فیزیکی برای درمان امراض استفاده می کرد ، به مرور مراکزی جهت تعلیم آکادمیک این روش های درمانی در قالب رشته فیزیوتراپی تاسیس گردید و این تکنیک های درمانی تجربی به صورت علمی درآمد .

جنگ جهانی اول ، شیوع فلج اطفال وجنگ جهانی دوم عواملی بودند که اهمیت و نیاز جامعه را به این رشته نوین بیش از پیش آشکار ساختند و بر سرعت روند رو به رشد فیزیوتراپی افزودند .

گذشت زمان و توسعه دیدگاه تکامل گرای انسان ، نیازها و انتظارات جدیدی را مطرح می سازد و در نیل به این نیازها ، سازوکارهایی جدید ابداع می گردد . در حقیقت هر تغییر و تجدید نظری ، در پاسخ به این نیازها و انتظارات شکل گرفته و ایضاً خواهد گرفت . دگرگونی های رشتۀ فیزیوتراپی نیز بر همین مبنا قابل تفسیراست یکی از مهمترین و نیز ضروری ترین تغییرات این رشته در طول تاریخ ، تجدید نظر و تغییر در مقطع ورودی فیزیوتراپی از کارشناسی به دکترای بالینی (حرفه ای ) می باشد .

DPT  مخفف Doctor of physical therapy می باشد و عبارتست از مقطع دکترای حرفه ای (دکترای بالینی ) فیزیوتراپی که به صورت پیوسته ارائه می شود و طول دوره آن حدود ۶ سال می باشد . این مقطع تحصیلی که در سطح ورودی دانشگاه           (entry – level) می باشد ، یک مدرک بالاتر از لیسانس (post baccaluareat)است که در جهت تربیت فیزیوتراپیست هایی که بتوانند به صورت بالینی ارائه خدمات فیزیوتراپی نمایند ، تدوین شده است .

اولین دانشگاه در دنیا که افتخار ارائه دکترای حرفه ای فیزیوتراپی را در سطح ورودی دارد ، دانشگاه کرایتون آمریکا می باشد که اولین گروه دانشجویان دکترای حرفه ای فیزیوتراپی در سال ۱۹۹۶ میلادی از این دانشگاه فارغ التحصیل شدند . پس از آن ، دانشگاه های دیگر ، از جمله دانشگاه های بلمونت و مینه سوتای آمریکا از این تجربه موفق دانشگاه کراتیون استفاده نموده و اقدام به تاسیس مقطع دکترای حرفه ای در رشتۀ فیزیوتراپی نمودند .

سرانجام در سال ۲۰۰۱ ، با وجود بعضی مشخصات بارز فیزیوتراپی در آمریکا ، مانند شناخته شدن به عنوان نوعی پزشک (practitioner) ، دسترسی مستقیم به بیمار(Direct Access ) ، تخصص های فیزیوتراپی (MPT ) ، سیستم درمانی در آمریکا جهت ملاحظه فیزیوتراپیست ها در مراقبت های اولیه (Primary health care ) تمامی فیزیوتراپیست ها را اجبار کرد که با گذراندن بعضی دروس ، حتی توسط آموزش از راه دور واژه دکتر (DR) را در اول اسم خود بگذراند . در همین راستا ، انجمن فیزیوتراپی آمریکا (APTA ) نیز اعلام نمود که انتظار دارد در خلال ۱۰ سال آینده ، اکثر دانشکده های فیزیوتراپی سطح ورودی دکترای حرفه ای فیزیوتراپی (DPT) را ارائه نمایند .

این جریان فراگیر ، پس از آن که اکثر دانشگاه های معتبر آمریکا را با خود همراه کرد ، به خارج از مرزهای این کشور نیز گسترش یافت .

در سال ۲۰۰۴ فیزیوتراپیست های هندی ، با پیگیری قانونی از طرف مراجع عالی قضایی توانستند کلمه دکتر (DR) را در اول اسم خود بگذارند . به دنبال آن ، دانشگاه های دیگر در سراسر دنیا در مفاد دروس فیزیوتراپی تجدید نظر کرده و آن را به DPT ارتقا خواهند داد . به عنوان نمونه ، دانشگاههای استرالیا و حتی پاکستان ، DPT را برای سال ۲۰۰۸ عملیاتی کرده اند .

در یک دوره آموزشی DPT عناوینی چون تشخیص افتراقی ، فارماکولوژی ، رادیولوژی و موارد مشابه که در دوره های دیگر فیزیوتراپی یا ارائه نمی گردند و یا در صورت ارائه ، فاقد اهمیت لازم می باشند ، مطرح است .

هر موسسه ای که مقطع دکترای حرفه ای فیزیوتراپی (DPT ) را به صورت سطح ورودی (entry – level ) ارائه می دهد، اگرچه ضروری نیست ، اما باید در نظر بگیرد که مقطع دکترای حرفه ای انتقالی فیزیوتراپی (TDPT) نیز دارای متقاضیان فراوانی است .

TDPT مخفف Transitional Doctor of Physical therapy می باشد و عبارتست از دکترای حرفه ای انتقالی از دوره های لیسانس و فوق لیسانس فیزیوتراپی که دوره آن معمولاً بسته به شرایط مراکز آموزش دهنده بین ۱۸ تا ۳۶ ماه می باشد . ولی به طور معمول در اکثر جاها ۲ سال می باشد .

دوره های آموزشی حرفه ای DPT این امکان و توانایی را به فرد می دهند که تجربیات آموزشی کلینیکی را وسعت بخشد ، عمق و گسترۀ علمی را افزایش داده و فرد را به نحو مؤثرتر و مطلوب تری در فعالیت های کلینیکی و آکادمیک وارد می نماید تا پاسخ گوی انتظارات و نیازهای جامعۀ بیماران باشد .

باتوجه به آنچه در فوق ذکر گردید ، می توان نتیجه گرفت که در حقیقت نسل جدیدی از پزشکان با عنوان دکترای حرفه ای فیزیوتراپی در حال شکل گرفتن می باشند که شاید به لحاظ گستردگی دومین گروه بعد ازپزشکی( Physician) می باشند ، شاید بتوان گفت : علم بی محابا و بی توقف به سمت تکامل می رود و هزینه آن را از موانع با تمام قدرت می گیرد .

اما در حالی که سیر شتاب دار تحولات و تغییرات ، رشته فیزیوتراپی را در گسترۀ جهانی با افق های تازه ای روبرو ساخته ، در کشورمان ، ایران ، موانع و مشکلات فراوان سعی در جلوگیری از ایجاد چنین تحولی را دارند .

اگرچه این مقاومت های نابجا و گاهاً ناشی از تعصب محکوم به شکست است ، اما منجر به کند شدن این جریان در مقطع زمانی کوتاه خواهد شد که همین وقفه نیز به هیچ وجه به صلاح جامعه پزشکی کشور و نیز بیماران نخواهد بود و به عقب ماندگی های علمی کشور خواهد افزود . در حال حاضر در ایران رشته فیزیوتراپی در ۳ مقطع کارشناسی ( به عنوان سطح ورودی ) ، کارشناسی ارشد و دکتری تخصصی در ۱۱ دانشگاه تدریس می شود و امید است که بزودی دانشگاه های ما نیز با تاسیس مقطع دکترای حرفه ای فیزیوتراپی (DPT ) به عنوان سطح ورودی ، بر افتخارات علمی کشور بیافزایند . البته طبیعی است که چون این رشته در ایران از سابقۀ چندان زیادی برخوردار نیست ، به همین دلیل تا حدودی کمیت و کیفیت آن مهجور مانده است که خوشبختانه در طی سال های اخیر ، مسولان محترم کشوری نسبت به اهمیت و لزوم آن توجه بیشتری نموده اند . تصویب مجوز تاسیس کلینیک فیزیوتراپی برای فارغ التحصیلان این رشته و عضویت در سازمان نظام پزشکی در تاریخ ۱/۵/۷۸ ، اعلام ضریب تعرفه داخلی خدمات فیزیوتراپی توسط وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی در سال ۱۳۸۰ از جمله این اعتبارات است و بوقوع پیوستن تمام این اتفاقات خوب ، اگرچه کمی دیر، اما مطلع و نوید بخش دوران رشد و توسعه علم فیزیوتراپی در ایران است که مطمئناً منافع ملی را نیز در مجامع بین المللی علمی به همراه داشته و نیز خواهد داشت . انتظار می رود ، در سال جاری که به نام سال نوآوری و شکوفایی مزین گشته ، شاهد فراهم آمدن بستر مناسب جهت نوآوری در تاسیس دکترای بالینی فیزیوتراپی در ایران باشیم که به حتم موجبات شکوفایی هرچه بیشتر علمی کشور خواهد شد . تحقق این مهم ، همت و حمایت همگان را طلب می کند . شاید سال ۸۷ در تاریخ تحولات رشته فیزیوتراپی در ایران جاودانه گردد .

ان شاء ا…

http://tavana22.blogfa.com/post-44.aspx

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *